Amelie

یک لیوان چای گذاشته ام کنار دستم و Amelie می بینم. بعد این همه سال که باید می دیدمش و ندیدم.

چقدر جای این طور زندگی ها و این طور آدم ها توی دنیای مان خالی ست. چقدر مثل Amelie بودن را کم داریم در بین روزمرگی هامان. چقد باید دست مان را توی کیسه ی حبوبات می کردیم و لذت می بردیم و نبردیم. چقدر باید از عکس های حتی بریده شده آلبوم می ساختیم و نساختیم. چقدر باید نامه ی عاشقانه می نوشتیم و قلب کسی را احیا می کردیم و نکردیم.

چقدر زندگی را پیچیده و سخت جلو رفته ایم و چقدر حال خوب را از همسایه و همکار و دوست و یار مان دریغ کرده ایم.

.

تمام که شد توی گوشم می پرسد از ده چند ؟ زندگی فیلمیِ ما براساس معیارهای IMDB بنا شده انگار :))